KELAYNAKLAR

            Almanya’da bir Türk’ün daha evi yakılmış. Sanırım artık haber değeri yok ki pek çok yerde görmek mümkün değil. Kendi basınımızın görmezden geldiği bu olayları başkalarında görmeye çalışmak zaten komik oluyor.

            Önemli bir olay değildi demeyeceğim ama, meczubun biri bizde birini öldürdü, üzerinden yıl geçti, ilgili ilgisiz selam veren herkes içeride hesap vermeye çalışıyor ama devlet sanık sandalyesinde değil diye kimseyi mutlu edemedik. Etmemiz de olanaksız. Sanıkları yakalanmış olmasaydı son derece mutlu olunacağına eminim.

            O kadar kişi führerlerinin kazanlarını aratmayacak şekilde yandı, bir türlü yakalayamadığımız AB standartlarında bir itfaiye zamanında gidemediği gibi hortumu bile patlak çıktı, bizimkini yerin dibine batırırken örnek almalarını istediğimiz Polis teşkilatı sayısını unuttuğumuz kundaklama olayında nedense hala bir ipucu bulamadı, öyleki “kundaklama şüphesi” olup olmadığına bile karar veremediler.

            Bir halk kendi insanlarına karşı nasıl bu kadar ilgisiz olabiliyor, gerçekten anlamak olanaksız. Adamlar ülkemizde cezaevine konan sapıklarını bile serbest bıraktırıncaya kadar kamp kurdular, bizimkiler böyle bir olayda bile çıt çıkarmaya korkuyor. Gerçi onlar da haklı, vatan millet sevgisiyle ırkçılık kavramının bu derece karıştırıldığı ikinci bir ülke yeryüzünde yok.

            Biz onların “Hepimiz Türküz” diye yürümesini istemiyoruz, zaten bu komedi filmi yerli yapım, yalnızca bize mahsus. Ama Kelaynakların elinden kibritleri almalarını istemek de hakkımız olmalı….

 

 

Kurtbey Pelinç